Daniel Canogar

Fulgurations
Fulgurations is een generatieve installatie samengesteld uit een reeks LED-schermen die een inhoud in constante mutatie toont. Het reageert op een algoritme ontworpen door Studio Daniel Canogar, geïnspireerd door de cellulaire activiteit en ander soort collectief gedrag en natuurpatronen. De code die deze beelden regeert, maakt gebruik van het computationele principe van cellulaire automaten, ontwikkeld door de wiskundige John von Neumann. De logica van dit systeem werkt door de invloed van naburige eenheden, wat collectief gedrag in de keten uitlokt met een hoge esthetische waarde.

Miguel CHEVALIER

Paradis Artificiels
et nieuwe multiplex Cineum in Cannes, ontworpen door architect Rudy Ricciotti, presenteert de tentoonstelling *Artificial Paradises 2021 *van Miguel Chevalier, en biedt een reis naar het hart van een opnieuw uitgevonden kunstmatige natuur. Soloshow tot 31 januari 2022. Op basis van een proces dat eind jaren negentig is gestart en gebaseerd is op de observatie van het plantenrijk en de denkbeeldige omzetting ervan in een digitaal universum, heeft Miguel Chevalier verschillende herbaria gecreëerd waarmee hij virtuele tuinen kan creëren die te zien zijn in de tentoonstelling:

Studio Daniel Canogar

Shred
‘Shred’ is een generatieve animatie die NFT’s als grondstof gebruikt. Het algoritme dat de dynamische inhoud van het scherm activeert -op maat ontworpen door de studio- legt in realtime duizenden NFT’s vast die worden geüpload naar e-commerceplatforms. Vervolgens versnippert het de afbeeldingen in rijen pixels en weeft de rijen, net als in een weefgetouw, samen tot nieuwe configuraties. Deze onophoudelijke activiteit roept de onophoudelijke en onvermoeibare koorts van digitaal verzamelen op.

Anne Teresa De Keersmaeker

アンヌ·テレサ·ドゥ·ケースマイケル
АННЫ ТЕРЕЗЫ ДЕ КЕЕРСМАКЕР
Work/Travail/Arbeid

Wat zou het betekenen om een choreografie op te voeren als een tentoonstelling? Die vraag is het uitgangspunt van Work/Travail/Arbeid. Als antwoord zal Anne Teresa De Keersmaeker haar voorstelling Vortex Temporum herinterpreteren voor de radicaal verschillende tijdelijke en ruimtelijke omstandigheden van een museale omgeving. Daarbij zal de choreografe de performance niet eenvoudigweg verplaatsen naar een nieuwe omgeving, maar zal ze dans her-denken als een negen weken durende tentoonstelling, doorlopend toegankelijk voor het publiek. De originele choreografie, ontworpen voor de gecondenseerde duur van een voorstelling, zal worden uitgebreid tot cycli van negen uur. Dit project transformeert het materiaal en de voorwaarden die lang typisch waren voor dans, en verleent de strakke choreografische schriftuur, waarvoor De Keersmaeker bekend staat, een totaal nieuwe vorm..