Tomàs Saraceno

Aerocene
Geboren uit collectieve bezorgdheid over de impact van klimaatverandering, benadrukt de permanente installatie Movement, gemaakt door Tomás Saraceno met Aerocene voor Ruinart, de urgentie van de klimaatuitdagingen waarmee we worden geconfronteerd en roept ons op om de lucht van fossiele brandstoffen te bevrijden. Een verschil van één graad tussen de omgevingslucht en de lucht die in het Aerocene is opgesloten, is voldoende om het opblaasbare aerosolar-beeldhouwwerk in de lucht te laten vliegen. In de Champagne-regio verstoort een opwarming van het klimaat met één graad het natuurlijke rijpingsproces van de druiven, een andere zichtbare markering van veranderende temperaturen.

Refik Anadol

Latent Being
Latent Being is een nieuwe installatie die de kathedraal-achtige, concrete maakt omvang van Kraftwerk Berlin tot een dynamisch mens-AI-ecosysteem. Een immense hoeveelheid aan Berlijn gerelateerde visuele en sonische herinneringen, de architectuur en de bezoekers worden allemaal deelnemers aan de uitvoering. Anadol laat de bezoekers zich onderdompelen in een wereld waar ze de geest van een machine observeren en ermee omgaan.

Error 43

Metamorphoseon
Met behulp van interactieve zachte robotica presenteren we een stuk compound voor 16 buisvormige armen die worden opgepompt met perslucht, afhankelijk van de positie van de gebruikers die er omheen staan. Het resultaat is een constant veranderende installatie, waarbij de lichamelijkheid van de bewegende armen doorloopt in de ruimte met de projectie ervan als bewegende schaduwen, waardoor een metamorfose ontstaat tussen de gebruikers en de ruimte.

Sahej Rahal

Antraal
Wat als de hoeksteen van Sahej Rahal’s werk Antraal 2019 moet worden beschouwd, is dat we ons rationeel kunnen voorstellen wat het zou betekenen om te leven als de laatste mensen, machines die hun tijd van idee en geschiedenis hebben doorlopen sinds de komst van de eerste mensen of wij . Ze hebben de totaliteit van hun toevallige verschijning en betekenis van hun historische manifestaties afgewezen en ondermijnd als louter misvattingen over wat het betekent om in de tijd te dwalen, als een idee en niet alleen als een soort.

ENESS

Airship Orchestra
飛行船オーケストラは、夜の星から放たれた異世界のキャラクターの神秘的な部族であり、銀河の縞模様の肌と星屑のような声です。訪問者はフォーメーション内で手招きされ、ボリュームのある音とリズミカルな光の脈動を浴びます。
.
La Airship Orchestra es una tribu mística de personajes de otro mundo que brotan de las estrellas nocturnas, la piel está teñida de galaxias y voces como polvo de estrellas. Se invita a los visitantes dentro de la formación a bañarse en el sonido volumétrico y la pulsación rítmica de la luz.
.
Het Airship Orchestra is een mystieke stam van buitenaardse karakters die stralen van de nachtsterren, een huid vol melkwegstelsels en stemmen als sterrenstof. Bezoekers worden binnen in de formatie gewenkt om te baden in volumetrisch geluid en ritmische lichtpulsaties.

Yves Netzhammer

Gravitatorische Behauptungen
Aus der transdisziplinären Zusammenarbeit ist die Idee einer ephemeren Installation hervorgegangen, der die Linie als Basiselement zugrunde liegt. In einer Live-Performance kann im Laufe der Ausstellung beobachtet werden, wie künstlerische Inspiration und physikalische Kräfte aufeinandertreffen – und Roboter vom Werkzeug zur «(mit)kreierenden» Maschine mutieren. Künstliche Intelligenzen drängen immer stärker in die unterschiedlichsten Bereiche unseres Lebens. Viele Fragen drehen sich dabei um die Menschlichkeit von Robotern. Was passiert, wenn man die Maschine weiterdenken und weiterführen lässt, was der Mensch initiiert hat? Auch in der Kunst ist die Thematik relevant: Wie lassen sich Roboter in die künstlerische Produktion einbeziehen? Wer oder was bestimmt die Form? Wie geht man um mit der Ungewissheit über die eigentliche Autorschaft? Seit deren Anfang ist der Einsatz von Maschinen in den künstlerischen Prozess zwar einbezogen, ihr Anteil daran jedoch immer wieder auch hinterfragt worden.

KEITH SONNIER

キース·ソニア
Keith Sonnier ist besonders durch seine Lichtinstallationen international bekannt geworden. Bereits in den 1960er Jahren entdeckte er künstliches Licht als bildnerisches Material und experimentierte mit verschiedenen Lichtquellen wie Schwarzlicht und farbigem Neon, einem Material mit vielfältigen Assoziationen zur Werbe- und Alltagsästhetik. Sonnier, der in New York lebt und arbeitet, versteht sich nicht als Lichtkünstler sondern als Bildhauer. Sein Beitrag zur Überwindung des traditionellen Skulpturenbegriffs durch das Medium Licht war prägend für die Kunst der Zeit nach 1960 bis heute. Er wurde zum Wegbereiter einer ‘neuen Skulptur’.

STERLING RUBY

Gespenst
Sterling Rubys fluoreszierender orangefarbener Monolith SPECTER erscheint als Erscheinung in der Wüste. Die brillante geometrische Skulptur erzeugt eine erschütternde optische Täuschung, die einem Photoshopping-Komposit oder einer Collage ähnelt, als ob etwas aus der Landschaft entfernt oder gelöscht worden wäre. Der Block fungiert als Chiffre oder Ersatz und ahmt nach, wie er aussehen könnte: ein Schiffscontainer, ein Militärbunker, ein unbekanntes Objekt, ein verlassenes Zuhause. Fluoreszierendes Orange wird traditionell aus Sicherheitsgründen als Warnung verwendet. Hier ist diese Logik umgekehrt: ein gespenstisches Objekt, das aus der natürlichen Umgebung entfernt und in der Öffentlichkeit verborgen ist.

Jennifer Rubell

Ivanka Vacuuming
In Ivanka Vacuuming (2019), een voorstelling bedacht door kunstenaar Jennifer Rubell, worden kijkers uitgenodigd om broodkruimels te gooien op het pad van een overtuigende Trump-look-alike, waarbij ze voortdurend een puinhoop maken die ze nooit kan opruimen.

Anne Teresa De Keersmaeker

アンヌ·テレサ·ドゥ·ケースマイケル
АННЫ ТЕРЕЗЫ ДЕ КЕЕРСМАКЕР
Work/Travail/Arbeid

Wat zou het betekenen om een choreografie op te voeren als een tentoonstelling? Die vraag is het uitgangspunt van Work/Travail/Arbeid. Als antwoord zal Anne Teresa De Keersmaeker haar voorstelling Vortex Temporum herinterpreteren voor de radicaal verschillende tijdelijke en ruimtelijke omstandigheden van een museale omgeving. Daarbij zal de choreografe de performance niet eenvoudigweg verplaatsen naar een nieuwe omgeving, maar zal ze dans her-denken als een negen weken durende tentoonstelling, doorlopend toegankelijk voor het publiek. De originele choreografie, ontworpen voor de gecondenseerde duur van een voorstelling, zal worden uitgebreid tot cycli van negen uur. Dit project transformeert het materiaal en de voorwaarden die lang typisch waren voor dans, en verleent de strakke choreografische schriftuur, waarvoor De Keersmaeker bekend staat, een totaal nieuwe vorm..

GUDA KOSTER

Losing Control
Guda Koster (Amsterdam) werkt al een leven lang met textiel, en daar is sinds enige jaren de fotografie als medium bijgekomen. Het is werk dat zich begeeft in het gebied tussen mode, beeldhouwkunst, fotografie en performance. Kort gezegd maakt ze foto’s waarin zij zelf figureert als drager van textiele vormen die niet of nauwelijks wat met ‘kleding’ te maken hebben. De ruimtelijke situaties in het atelier worden, eenmaal gefotografeerd, vrijwel platte beelden.

Liva Isakson

To Hold Sway
Met een werkproces gebaseerd op experimenten rond materiaal en hun verschillende kwaliteiten, creëert Liva Isakson Lundin ruimtelijke installaties waar spanning, gewicht en balans van groot belang zijn. Met materiaal als latex, gelatine en stripstaal laat ze de kwaliteit van het materiaal en de relatie met de ruimte de uiteindelijke vorm van het werk bepalen. Ondanks dat de werken stil zijn, stralen ze een sterke beweging en spanning uit. Door het gebruik van materiaal, maat en vorm moeten de stukken als zeer lichamelijk worden omschreven en wordt de toeschouwer aangetrokken tot het aanraken en voelen van de werken.

KRAFTWERK

كرافتفرك
קראפטוורק
クラフトワーク
Minimum Maximum
Sie ist vor allem durch die Pionierarbeit auf dem Gebiet der elektronischen Musik bekannt geworden. Musikstücke der Band beeinflussten zahlreiche Musikstile wie Synth-Pop, Electro-Funk oder Detroit Techno. Die New York Times bezeichnete die Band als die „Beatles der elektronischen Tanzmusik“.

Katja Heitmann

Museum Motus Mori
Een choreografie voor het sleutelbeen, een dans van navel, buikvet en ribbenkast, de anatomie van een zucht. De Duitse choreografe Katja Heitmann (1987) gaat met haar dansers voor Marres een fysieke tentoonstelling maken. Museum Motus Mori; een museum voor bewegingen die met uitsterven bedreigd worden. Heitmann is gefascineerd door het efficiëntie-denken.Voortschrijdende technologie stelt de mens in staat haar leefwereld verregaand te ‘optimaliseren’. Zal de mens uiteindelijk zichzelf optimaliseren? Zullen bewegingen die in onze controlemaatschappij nutteloos of inefficiënt zijn verdwijnen? Kunnen we die menselijke beweging vastleggen?

CRAIG GREEN

克雷格·格林
크레이그 그린
קרייג גרין
クレイグ・グリーン
Крейг Грин
MAN 2013

Die kultischen Runway-Prozessionen von Green, die sich mit Konzepten von Uniform und Nützlichkeit befassen, sind zu einem mit Spannung erwarteten Bestandteil des Männerkalenders geworden. Obwohl seine Kollektionen für ihre dramatischen und zutiefst emotionalen Qualitäten bekannt sind, sind sie fest in der stetigen Entwicklung einfacher, aber streng überlegter Kleidungsstücke wie der Worker Jacket verwurzelt.

 

YVES MARCHLAND AND ROMAIN MEFFRE

THE RUINS OF DETROIT

„Detroit, die Industriehauptstadt des 20. Jahrhunderts, hat die moderne Welt grundlegend geprägt. Die Logik, die die Stadt geschaffen hat, hat sie auch zerstört. Heutzutage sind die Ruinen der Stadt, anders als anderswo, keine isolierten Details in der städtischen Umgebung. Sie sind zu einem natürlichen Bestandteil der Landschaft geworden. Detroit präsentiert alle archetypischen Gebäude einer amerikanischen Stadt in einem Zustand der Mumifizierung. Seine prächtigen verfallenden Denkmäler sind nicht weniger als die Pyramiden von Ägypten, das Kolosseum von Rom oder die Akropolis in Athen Überreste des Untergangs eines großen Reiches. “ Yves Marchand & Romain Meffre

VIKTOR & ROLF

Виктор Хорстинг и Рольф Снерен

Viktor Horsting und Rolf Snoeren sind die Meister der Illusion. Schauen Sie sich das trippige Kleid an, das sie über ihre Spring’10-Landebahn geschickt haben. Es sieht so aus, als wäre Anja Rubik halbiert worden – keuch! Wie haben sie das gemacht? Wenn Sie sich nähern, werden Sie einen schwarzen Streifen zwischen den beiden Tüllschichten bemerken. Ich frage mich, welcher Promi es wagen wird, diesen über den roten Teppich zu führen. Was halten Sie in der Zwischenzeit davon – ausgeflippt oder fabelhaft?